Een mooi carnavalsstel

Leo & Diny Siero

Op een dinsdagmorgen in december zit ik aan de koffie bij Leo en Diny Siero.
Geboren Zwollenaren, inmiddels getogen Raaltenaren, maar bovenal ras-carnavalisten!

In het begin van de jaren zeventig maakten ze kennis met het Zwolse carnaval en werden lid van de grootste carnavalsvereniging van Zwolle: De Eileuvers. “We namen een aantal vrije dagen op en vierden, in plaats van wintersport, vijf dagen carnaval. We waren altijd met een hele groep en begonnen op vrijdag en eindigden op dinsdagavond (stipt!) om 12 uur aan het begin van As-woensdag.” Tijdens het Zwolse carnaval is overal in de stad wat te doen, op elk moment van de dag. Ze glunderen nog volop als ze over deze tijd vertellen.

Beide zijn overigens van huis uit totaal niet opgegroeid met carnaval. Voor Leo en Diny betekent carnaval vooral veel gezelligheid. “Het is een periode waarin je vooral niet moeilijk hoeft te doen, makkelijk met iedereen contact maakt en over werkelijk waar alles kunt praten. Bovendien is iedereen in deze periode gelijk!”

Kleurrijke liefde
Bijzonder is dat ze elkaar daadwerkelijk tijdens carnaval, weliswaar geheel incognito, ontmoet hebben. “Om precies te zijn op 3 maart 1973. Deze datum staat ook in onze ringen gegraveerd”, zegt Diny. Een echt carnavals-stel dus. In 1980 kwamen ze van Zwolle naar Raalte. Het vieren van carnaval zoals ze dat uit Zwolle kenden, ging in Raalte toch een tikkeltje anders. “In Zwolle ging ik ’s morgens gewoon verkleed en geschminkt naar de bakker. Dat zie je hier in Raalte niet”, zegt Leo. In het begin keerden ze tijdens carnaval nog drie dagen terug naar hun carnavalsroots in Zwolle. “Maar naar mate onze vrienden- en kennissenkring in Raalte groter werd, bleven we ook tijdens de carnavalsperiode in Raalte en haakten aan bij het Raalter carnaval. Voor beiden een mooie tijd.

Hun manier van carnaval vieren was toen der tijd door regerend Prins Willem I (Willem Albers) in 1993 niet onopgemerkt gebleven. Ze werden dan ook persoonlijk door hem onderscheiden.
Diny: “Hij bewonderde de manier waarop wij carnaval vierden. De medaille die we van hem kregen draagt Leo tijdens de carnaval nog altijd!” In 1998 vierden de twee hun zilveren jubileum met een deelname aan de Sallandse carnavalsoptocht. Geheel in stijl, in eigen gemaakte zilveren pakken, liepen ze samen mee. Een foto van dit moment, staat nog steeds bij hun in de woonkamer. We kunnen dus wel stellen dat het carnaval een belangrijke rol inneemt in het leven van Leo en Diny.

Hutkoffer vol carnavalspullen.

Naar mate we langer kletsen komen er ook allerlei andere foto’s tevoorschijn. Enkele zwart-wit kiekjes, maar veel kleurenprints waar hun verscheidenheid aan pakken duidelijk te zien is. “We hadden zoveel carnavalskleding. Wel een hutkoffer vol. Als het moest, konden we twee keer op een dag wat anders aantrekken.” De laatste jaren zijn ze niet veel veranderd qua outfit en droegen ze vaak hun herkenbare groen-witte pakken. “Maar, elk jaar pimpen we ze nog wel een beetje op met wat nieuwe dingen”, aldus Leo.

De laatste jaren zijn ze, samen met vrienden uit Zwolle, vaste bezoekers van de carnavalsoptocht. “Deze is altijd bijzonder goed geregeld”. Daarna duiken ze nog even een van de kroegjes in en keren daarna huiswaarts. “Het carnaval wordt met de jaren wel wat minder. De tijden van de bijzondere carnavalsavonden bij de Zwaan, Laurel’s en Jo Poppe zijn helaas voorbij.” Het waren tijden van kennen en herkennen. In de kroegen van Raalte was je kind aan huis. De carnavalsconcerten, de momenten bij Blom, allemaal mooie carnavalsherinneringen. De mooiste carnaval heeft Leo beleefd aan de Domineeskamp toen de tent er stond. “Het was mooi dat alles in een ruimte was en dat je voor iedereen een hoekje had waar je je kon vermaken.”

Inmiddels is het stel al 46 jaar bezig met carnaval. Ik proef wat weemoed. Heimwee naar vroegere carnavalstijden. “Missen jullie het carnaval van vroeger?” vraag ik. “Ach, het is niet zozeer dat we het carnaval missen, maar we missen wel de gezelligheid die er vroeger was. Vooral het lekker kunnen kletsen, ouwehoeren, dingen kunnen doen die je anders niet doet en een dansje kunnen wagen. Dat is er helaas niet meer echt bij.” Een punt erachter dus?, concludeer ik voorzichtig. “Als er een avond voor ‘ouderen’ zou komen, dan zijn we daar zeker bij! We juichen dat echt toe”, zegt Leo resoluut. “Gewoon in een leuke ruimte met muziek op passend geluidsniveau”. “En om te  kunnen dansen”, vult Diny aan. “We dansen graag, maar waar doe je dat nou nog?”.     

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *